چگونه سه بیلبورد به روشی جدید برای اعتراض جهانی تبدیل شد

0
1469

فرمت سه خطی نوعی عمل گرایی مدرن از سوی شاعر ایتالیایی دنت الیگیری در قرن چهاردهم بود

۷۱ نفر مردند

وهنوز کسی دستگیر نشده؟

چطور؟

این عبارات در بیلبوردهای سه تایی برای مردمی که زندگی شان را در آتش سوزی برج گرنفل از دست داده بودند، به کار گرفته شد و قبل از این که برج به طور کامل تخلیه شود ساکنان را سوار برکامیون به اطراف لندن بردند و درجاهایی مانند خانه های قدیم پارلمان ساکن کردند.

این اعتراض ها الهام بخش فیلم برنده اسکار سه بیلبورد خارج از ابینگ میزوری که تمرکز می کرد بر روی میلدرد هیس که بیلبوردهای رها شده ای را به منظور جلب توجه به موضوع  قتل حل نشده ی دختر نوجوانش اجاره می کند. تصویر قرمز و سیاه « تجاوز در حال مرگ» و «هنوز دستگیر نشده؟» و « چگونه ممکن است، رئیس ویلوبی؟» نشانه هایی از سوی مادر داغدیده ای است که برای عدالت در برابر همه نابرابری ها مبارزه می کند: رئیس پلیس، شهر میدلی وست افسانه ای که او در آن زندگی می کند و خسارتی که از ادامه دادن مبارزه اش نصیبش می شود.

از  زمان اکران این فیلم، همراهی بصری زیادی در سرتاسر جهان در استفاده از این روش برای طیف وسیعی از موضوع ها به کار گرفته شده است. در ژانویه، یک کاربر توییتر  پستی از یک عکس که اعتراضات زنان ماه مارس در شهر نیویورک را نشان می داد منتشر کرد و سه نشانه که دونالد ترامپ را هدف قرار می داد استفاده کردند. ماه بعد، آژانس تبلیغاتی بریتانیایی BBH  از همان مفهوم برای خانواده های از دست رفته، بازماندگان و محرومین برج گرنفل و جامعه محلی استفاده کرد.

یکی از فعالان سه کامیون را که بیلبوردهایی را حمل می کردند بیرون دفتر یک سناتور در فلوریدا چند روز بعد از این که ۱۷ نفر در حادثه تیراندازی در دبیرستان مارجوری استونمن داگلاس کشته شدند، پارک کرد. در آن ها گفته شده بود: « کشتار در مدرسه» ، « و هنوز اسلحه بدون کنترل» ، « چگونه ممکن است، مارکو روبیو؟».  در خارج از ستاد سازمان ملل، سه بیلبورد  از شورای امنیت می خواست تا برای آتش بس در سوریه و کوزوو، رای بدهد، یک گروه هنری نیز سه بیلبورد را بیرون از ستاد پلیس قرار داد و سوالاتی درباره خشونت خانگی مطرح کرد.

بسیاری از کمپین های بیلبورد بر علیه کسانی که در قدرت برای حفظ رفاه مردم شکست خورده اند و همچنین احزاب خطاکار به کار برده شده اند. بعد از حادثه گرنفل در ژوئن سال گذشته، مقامات یک جلسه علنی را برگزار کردند. اما هیچ دستگیری صورت نگرفت و بازماندگان و خانواده های قربانیان از آنها شکایت کردند.

ایوت ویلیامز از کمپین «عدالت برای گرانفل» به گاردین گفت: « هشت ماه از تراژدی گرانفل می گذرد، ما احساس کردیم که فاجعه از اذهان عمومی در حال پاک شدن است. سوالات کلیدی نادیده گرفته شد، اقدامات کوچک انجام شد، و جامعه ما هنوز در معرض آسیب و اندوه است.»

 

این تاثیر بیلبورد های «خارج از گرنفل » بود. پیام فیلم جستجوی مادری است برای رسیدن به عدالت و پیام قدرتمندی است که شما هر چه بیشتر در انظار عمومی خودتان را نگه دارید، شانس بیشتری برای حل مشکلتان خواهی داشت “و با آن چه که در کینگستون شمالی اتفاق افتاد تشدید شد.

ویلیامز، معلم پیشین مدرسه ابتدایی و مشاور سیاسی درباره برابری و تنوع “سرویس کرون پروسکشن” می گوید: بیلبورد ها  نه تنها یک راه خلاقانه برای شنیده شدن صدای جامعه است بلکه یک رسانه موثر برای نسل جوانتر است که اغلب از منابع بصری و فرهنگی مانند فیلم که حس جهانی را برمی انگیزد استفاده می کند. او می گوید « بیلبوردها به سرعت در دسترس طیف وسیعی از مخاطبین که از رسانه های اصلی استفاده نمی کنند بلکه دیگر منابع را مورد توجه دارند،  قرار می گیرد.»

کارشناسان معتقدند دلایل روانشناختی در قدرت بیلبوردها وجود دارد. دکتر ماریو کامپانا در سخنرانی درباره بازاریابی و رفتار مشتری در دانشگاه گلد اسمیت گفت: « همان بیلبوردها را در وسط سیرک پیکادیلی تصور کنید؛ آن ها همان تاثیر را نخواهد داشت، به این دلیل که محرک های بسیار بیشتری در معرض دید مخاطبین از قبیل تابلوهای متحرک و چراغ ها وجود دارد.

هنگامی که رنگ ها می آیند، قرمز و سیاه کاملا قدرتمند هستند. تحقیقات روانشناسی نشان می دهد که قرمز معمولا با فعال بودن در ارتباط است. با اشتیاق یا عشق، همچنین با هشدار و خطر. سیاه معمولا با احساسات منفی یا عزاداری همراه است.

کامپانا گفت: تابلوهای تبلیغاتی واکنش شدیدی را ایجاد می کنند به این دلیل که یک پیام بحث برانگیز را به طور نزدیکی در یک جامعه محلی در هم کلاف فراهم می کند، جایی که مردم تشریفات مذهبی، سنت ها و یک احساس مسئولیت اخلاقی نسبت به همدیگر دارند.

همچنین او اظهار می کند: تبلیغات در جایگاه فرهنگی قرار دارد و تاثیرشان را که پشت پیام است روی فرهنگ مشتری نشان می دهند.فعالان بر این باورند که از قدرت تبلیغات می توان به عنوان وسیله ای برای هدایت افکار مردم در راستای انجام تحقق عدالت برای افراد مظلوم و محروم استفاده کرد.

فرانسیس مک دورمند پس از برنده شدن در اسکار بهترین بازیگر  زن برای بازی در نقش هیز، گفت:« بیلبوردها هنوز هم کار می کنند، بنابراین من فکر می کنم که اونا واقعا هیجان انگیز هستند.»

ویلیامز گفت: « عدالت برای گرانفل» بسیار سپاسگزار مک دورمند به خاطر حمایت هایش است، که پشتیبانی از اعتراضات را به سرعت برای رسیدن به گوش مخاطبین بین المللی فراهم ساخت.»

ارسال نظر

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید